Duvar

17 yaşındasın. Ailen son seçimlerde –kapatılan- Demokratik Toplum Partisi’ne oy vermiş. Yabancı dilin Türkçe. Eğitim gördüğün dil de Türkçe. Anne-Babanın oy verdiği partiden iki milletvekiline, “Ben Kürdüm.” demek yasaklanmış. Senden daha küçük çocuklar onlarca yıl mahkumiyetle cezalandırılmışlar polis amcaya taş attıkları için. Şehrin göbeğinde silah çekenlerse karakola girdikleri gibi çıkmışlar. Daha Yılmaz Güney’in bir tane “yasaklanmış” filimini bile izlememişsin. Sadece, “Neden hep biz ölüyoruz anne?” diye soruyorsun. 17 yaşındasın. Türkiye Cumhuriyetine varlığını kabul ettirmenin tek yolunun dağa çıkmak olduğunu söyleyince çok sevdiğin bir büyüğün…

Askere gitmeye gün sayıyorsun. Büyük şehirde oturuyorsun. Bir akşam ana haber bülteninde en yakın arkadaşının askerlik yaptığı Tokat’ta pusu kurulduğunu öğreniyorsun. Arkadaşının ölenler arasında olmadığını öğrenince sevinmeli misin? Sevinebilir misin?

Çok daha çarpıcı özellikte aileler oldu Türkiye’de. Hala da var. Çünkü bu ülkenin bir parçasına yıllarca işgal toprakları gözüyle bakıldı. Halkı da terör yandaşı olarak görüldü. Avrupa Birliği’nin, terörist gruplara devletlerin nasıl yaklaşması gerektiğine dair 14. maddelik bir çalışması var. Terörün olduğu bölgede OHAL ilan edilmemesi gerektiğini söylüyor. Baskı yapmanın ve şüpheyle yaklaşmanın bölge halkının merkezi sisteme olan saygısını zedeleyebileceğini söylüyor. O çalışmayı okumanızı tavsiye etmem. Ne denmişse tamtersinin yapıldığını görmekten başka bir şey katmıyor insana.

Hükümetki partiye bir kaç yıl önce olanlar, Kürt Hareketinin parlamentodaki temsili için gerçekleşemedi. Bir parti daha kapatıldı. Başbakan Amerika’dayken Tokat’taki olaylar gerçekleşti. Kapatılma davasının açıklanmasından bir gün önce PKK, kumpası ilginç bir şekilde üstlendi. “PKK DTP’yi kapadı” yorumlarına zemin hazırlandı. Süreci hep beraber seyrettik. PKK’nın bu davranışının ardından, ne olacak bu Kürt halkının temsiliyet sorunu diye yakınıp durdu gazete köşelerindeki satırlar. Kapatılmasından sonra istifa edeceklerini duyuran DTP’li milletvekilleri, karar değiştirip yeni partilerinde, parlamentoda siyasete devam edeceklerini söylediler. İmralı’dan gelen açıklama, tam tersi oldu dedi. Önce kadar verdiler, sonra halkı dinlediler. Oysa ki bunun tam tersi olmalıydı. Süreç parlamentoda devam etmeli, dedi ve Kürt halkının temsilcileri de ertesi gün son kararlarını açıkladı. Bana sorarsanız, Öcalan’ın bu sözlerinden sonra Kürt milletvekillerinin istifa etmediklerini açıklamaları Kürt siyaseti için iyi olmadı.

Gönlümüzden geçen ile gerçekler birbirinden farklı olabiliyor. Habur’dan dönen PKK’lıların yüz binden fazla kişi tarafından sevinçle karşılanmasından önce daha somut bir adım atılmamış olmasına rağmen daha iyimser konuşulan bir ortam vardı. Sonra, durduk. Nitekim barış olmalı diyenler, barışın yapılacağı odakları kabullenmedi. Yüzbinlerin sevinciyle bunu görmek istemediler. Bakamadılar gerçeğe. Sonra, olan oldu. Abdullah Öcalan’ın İmralı’daki koşullarının değişmesi üzerine sokaklara şiddet ve kan girdi. Ve Türkiye Cumhuriyeti PKK liderinin toplumsal tabanıyla karşı karşıya kaldı. Ardından Kürt halkını temsil eden partiyi kapatarak, sadece kendisini değil Kürt halkını da PKK liderine bağladı. DTP milletvekilleri istifa etmedi, aynı binaya BDP kuruldu. Ve Ufuk Uras’ın da katılımıyla mecliste bir grup kurdu.  Şimdi, daha iyi mi oldu?

1999’da yakalanır yakalanmaz devletle birlikte çalışmak istediğini söyleyen Abdullah Öcalan’ın size göre ya da bana göre anti – demokratik olmasıyla birlikte, kendi varlığını barış ortamının önünde tuttuğunu da düşünelim hadi. Sonra, önemli bir siyasi süreci odanın metrekaresine bağlamalarıyla kendisine kızdığımız kadar körü körüne Apoculara da kızalım. Tamam. Ancak yapıcı olmak istiyorsak,  bütün bunlara en azından bir şeyler eklememiz gerek. Çünkü sadece bunları söyledikten sonra Kürt siyasetinin kendi istediğimiz şekilde değişmesini beklemekten başka yapacak başka bir şey kalmıyor. Bu açılımı yapabilecek tek odağın kendisi olduğunu iddia eden ve karşı tarafları, başka tarafları görmezden gelen AKP’ye oy verilebilir belki(!) Oysaki bir halka kendi temsilcilerinin kimler olduğunu söylemeye hakkınız olamaz. Kürtlerin yerine, onların istediği değil de iktidarınızın istediği odakları muhattap alamazsınız. Çünkü sorun dağa çıkmaları önlemek. Dağdakiler. Silahlar. 17 yaşındaki çocuğun en sonunda, taş atıp 20 yıl yemektense dağa çıkmayı tercih etmesini önlemek. Sonra, arkadaşının Tokat’ta ölmediğine sevinemeyen genç bir askerin, o 17 yaşındaki çocuğu öldürerek onu vatanı koruduğuna inandıranlardan hesap sorabilmesini sağlamak.

Batı’dan bakarken konuşmanın daha kolay olduğunu kabul etmek zorundayım artık. Olaylara karşı tavır alırken, bir şeylerin değişmesi için kendimden başlamalıyım. Çünkü, bir daha partiler kapatılmasın, yüzde 20 barajı insin, çocuklar onyıllara mahkum edilip eseretlerinde benim gibi yaşayanlara öç duygusu beslemesinler istiyorum. Bir anneyi “Bir oğlumu şehit ettim, gerekirse diğerini veririm” diye konuşturabilen bir ülkede yaşamak istemiyorum.

Ölmeyelim artık.